Work Text:
Varius (praenomen Drūsus, cognomen Metellus) multōs servōs domī habet, sed servī absunt. Sōlus in tablīnō est.
Varius: "Venī, serve!"
Iūnius in tablīnum intrat. "Servus tuus," Iunius inquit "hic est"
Varius servum suum Iūnium videt, Ven nōn videt. Iūnius adest, Ven abest.
Varius: "Quid? Ubi est Ven? Ven vocā!"
Iūnius ē tablīnō exit et Ven vocat: "Ven!" sed Ven Iūnium nōn audit neque venit.
Iūnius rūrsus Ven vocat: "Ve-en! Venī!"
Ven venit.
Iūnius: "Dominus tē in tablīnum īre vult." Iūnius discēdit.
Ven in tablīnum intrat et dominum sedēre apud mensam videt.
Varius: "Venī hīc et fēllā mē."
Ven ad Varium advenit et ingeniculat. Tunicam tollit. Subter tunicā est mentula. Iam mentula est verpa! Ven verpam magnam esse putat, is autem cōgitur accipere in ōs.
Necesse est servō mōrigerārī suum dominum, etsī is nōn vult pārēre. Itaque Ven lingit mentulam Variī.
Variō licet Ven irrumāre, quod is dominus est. Nōn licet Ven irrumāre Varium, quod Ven servus est.
Libet dominō sedentī fēllārī, sed iam irrumāre suum servum vult. Itaque is stat et incipit Ven irrumāre. Servum capillīs apprehendit et eum irrumat fortiter dum patrat.
Varius Ven irrumat. Ven ā Variō irrumātur. Ven Varium fellat. Varius ā Ven fellātur. Varius est rectus dominus Rōmānus. Servum irrumāre dominum nōn oportet: at accidit.
