Chapter Text
Naghihintay si Mark sa Tadhana café, nag-scroll sa pinakabagong balita sa kanyang telepono habang hinihintay ang kanyang date. Ika-apat na date na ito, at tinutukso siya ni Cathy na baka mag-isa na lang siya sa hinaharap. Pati si Sofia, isang kaklase mula sa kanilang lumang junior high school at kasintahan ni Cathy, ay tumulong sa kanya sa pagpili ng kasuotan.
“Wala ka nang pag-asa, Marky,” sabi ng fashionista, at pumayag si Cathy sa kanyang kasintahan sa pamamagitan ng paghalik sa beauty mark sa kanyang mukha.
Ngayon, bumalik ang isip niya sa kasalukuyan, at habang binabasa ang pinakabagong iskandalo sa Pilipinas noong 2024...
Narinig niya ang pinto ng pasukan na bumukas kasama ang tunog ng kampana sa itaas. Tumingala si Mark, iniisip na siya na ang kanyang date, nang makita ang isang magandang babae na may mahabang kayumangging buhok at mga damit na umaayon sa kanyang mga aksesorya. Maganda siya, oo, pero may isang bagay tungkol sa kanya na nagpahinto sa mga mata ni Mark. Ano kayang misteryo ito, habang tila huminto ang oras at parang sila lamang dalawa sa isang mainit na puti at asul na espasyo—
'Ah, shet!' isinusumpa ni Mark sa kanyang isip nang magtagpo ang kanilang mga mata at ang mga tsokolateng mata nito ay mas nakakaakit. 'Shet, Mark— May date ka, huwag mag-boso sa ibang babae.' Naputol ang kanyang inner monologue ng babae mismo na nagbigay sa kanya ng isang palakaibigang ngiti at maliit na alon, bago naglakad papunta sa kanyang mesa na katabi ng kanya.
Halos atakihin siya sa puso gawa kase sa ngiting iyon. Inalog niya ang kanyang ulo, gustong alisin ang kanyang mga idyotikong itsura at pag-iisip. Luckily, nagawa niya iyon dahil sa tamang oras, dumating ang kanyang magiging date.
“Oh hey, ikaw… si Mark, tama?” tanong ng babae na magiging ika-apat na date niya at sana ay ang tamang tao.
Ibinigay ni Mark ang kanyang kamay, “Oo, ako si Mark,” pagkatapos ay tumayo siya at hinila ang silya sa harap niya. “Narito, maupo ka.”
Umupo ang babae at mabilis na bumalik si Mark sa kanyang upuan. Habang naglalakad pabalik, may natanaw siyang sulyap sa kabilang mesa kung saan nakaupo ang magandang babae na nakita niya kanina, at sa kanyang gulat— Nasa date din siya. Inalog ni Mark ang mapait na pakiramdam na bumuo sa kanyang puso at nagpasya na magpokus sa kanyang kasalukuyang date.
Ganito ang naging takbo ng kanilang date—
“So, ano ang mga hilig mo?” tanong ni Mark at pagkatapos, may kamao sa kanyang dibdib, ipinahayag niya ito nang may pagmamalaki, “Gusto ko ng mga eroplano at video games.”
Sumagot ang kanyang date, “Oh, ang interesting naman…” habang pinapaglalaruan ang kanyang buhok. “May mga gusto akong bagay.”
“Mahilig ka ba sa sining? Nakita ko ang profile pic mo at parang kinuha ito sa isang art gallery.” Isang bagong pagtatangka ang ginawa at inusod ng babae ang kanyang mga balikat.
“Yeah, siguro.” Tumugon siya, “Narinig kong ikaw ay isang aerospace engineer.”
Dito, napukaw si Mark, “Oo… palagi akong interesado sa mga eroplano.” Sinimulan ni Mark at nag-flash ang kanyang isipan sa isang masayang alaala ng nakaraan, “Kahit na bumuo ako ng matinding poot sa kanila noon.” Naalala ng kanyang isipan ang balitang naihayag noong magulong araw na iyon, maraming nangyayari noon. “Baka gusto kong bumuo ng eroplano na magdadala sa kanilang mga pasahero nang ligtas pabalik sa kanilang tahanan.”
Agad siyang tumingin sa sahig, habang lumilitaw ang ngiti ng kanyang ina. Nang tumingin siya pataas, nakita niya ang mga kaakit-akit na tsokolateng mata ng magandang babae na tinitigan niya ng tanga kanina.
Nagbigay ang magandang babae ng malambing na nakakaaliw na ngiti bago bumalik sa kanyang sariling date. Tumalon ang puso ni Mark, pero nilagpasan niya iyon at bumalik sa kanyang sariling date.
Sa simula, may magandang pakiramdam siya na magiging matagumpay ang date na ito kumpara sa tatlong naunang pagkakataon. Kaya dapat maging maayos ito.
Nagbigay si Mark ng kaakit-akit na ngiti sa kanyang date, “Alam mo ba na marami akong mga tropeyo?”
Umangat ang kilay ng kanyang date na nagpapahiwatig na ipagpatuloy niya ito.
“Mga tropeyo sa laro mula sa Darkfiends!”
Magalang na tumawa ang babae sa kanyang pahayag at nag-aapoy si Mark mula sa kahihiyan sa loob.
'Ano bang paraan mo pa para hindi mo mapahiya ang sarili, Mark....'
Nagpatuloy ang date, at labis ang kanyang pagkadismaya— Hindi ito nagtapos sa kung ano ang inaasahan niya, dahil mayroon siyang kutob na magbabago ang date na ito at sa wakas ay magkakaroon siya ng kasintahan.
“Pasensya na, Mark…” sabi ng kanyang date, habang tinitingnan ang kanyang telepono. “Masaya ang oras natin na magkasama, pero sa tingin ko mas mabuti kung manatili tayong magkaibigan.”
Masakit iyon! Na-friendzone siya!
Nagbigay si Mark ng ngiti sa babae, “Ayos lang. Nagsaya rin ako.”
Ang babae ay nakapagbigay lamang ng ngiti, sinabihan siya ng paalam at iniwan siyang nag-iisa. Gahhh! Anong araw na ito! At akala niya, maaaring siya na ang tamang tao...
“Hindi pa nga siya nakapag-desert kasama ako,” napabuntong-hininga si Mark habang inihahain ng waiter ang malaking bowl ng Halo-halo na kanyang kakainin mag-isa. “Baka ang mga tsismis mula sa ibang mesa ay makapagpasaya sa akin.”
Malapit nang bumuhos ang mga dramatikong luha mula sa kanyang mga mata sa sandaling iyon. Bigla, nakarinig siya ng isang bagay...
“Mahilig akong tumugtog ng piano.”
“Talaga? Puwede bang tugtugin mo ako ng isang awit?”
“Huh, ngayon na?”
“Oo, nandiyan ang isang piano.”
Dahil dito, tumingin si Mark sa sulok ng café kung saan naroon ang isang kahoy na piano, katulad ng lumang piano ng kanyang ina, at pinanood niya ang magandang babae na nagniningning ang ngiti habang tumayo at naglakad papunta sa instrumento.
Huminga si Mark ng malalim habang bumabalik ang mga alaala tungkol sa kanyang ina. Bumalik siya sa kanyang Halo-halo at nagpasya na umalis na sa café pagkatapos kumain ng malamig na dessert na ito. Nang bigla siyang halos maihulog ang kanyang kutsara sa unang nota na tinugtog.
“Anu ito—” nagsimula siyang magsalita, hindi makapagsalita habang tumitingin sa naglalaro ng piano...
Nakikita lamang ang magandang babae na may mahabang kayumangging buhok at mga damit na umaayon sa kanyang mga aksesorya.
Literal na nanlamig si Mark sa kanyang pwesto, nakasuspinde ang kutsara sa halos natunaw na Halo-halo, habang ang malambot na melodiya ay pumuno sa café. Tumatakbo ang kanyang puso sa kanyang dibdib habang ang pamilyar na mga nota ay umabot sa kanyang mga tainga, humuhugot ng isang bagay sa kaibuturan niya. Ang awitin... ito ay isang piraso na tinugtog ng kanyang ina. Hindi niya ito kailanman makakalimutan—ang paraan ng banayad na pagdaloy ng mga nota, tulad ng mga alon na bumabangga sa dalampasigan, isang mapait na melodiya na nagdadala ng mga alaala ng init, tawa, at mga hapon na ginugol habang pinapanood ang kanyang mga kamay na sumasayaw sa mga keys ng piano.
Nangyari ang kanyang tingin sa babae sa piano, ang kanyang mga daliri ay dumadaloy nang walang kahirap-hirap sa mga keys. Ang tunog ay parang yakap, humih tugot sa mga emosyon na hindi niya pinapayagan na lumitaw sa loob ng maraming taon. Hindi lamang ang awitin—ito rin ang paraan ng kanyang pagtugtog nito, na puno ng biyaya at damdamin, na para bang alam din niya ang lalim nito.
Pumikit si Mark, ang café ay unti-unting nawawala habang siya ay nawala sa musika. Ang mga pag-uusap sa paligid niya ay nagiging malabo, ang tunog ng mga tasa at kubyertos ay humihina. Nandoon lamang siya, ang piano, at siya—ang misteryosong babae na hindi sinasadyang nagbukas ng isang bahagi sa kanya na nakabaon sa ilalim ng mga layer ng pagdadalamhati at nostalhiya.
Nararamdaman niyang umuusog siya pabalik, sinasarado ang kanyang mga mata, at pinapayagan ang melodiya na bumuhos sa kanya. Ang kanyang isipan ay napadpad sa nakaraan—ang tawanan ng kanyang ina, ang amoy ng bagong luto na champorado na pumuno sa kanilang tahanan, ang kanyang mga kamay na marahang dumadampi sa mga susi ng piyano habang pinapatugtog ang hindi kilalang komposisyon. Ito ang paborito ng kanyang ina.
Isang bukol ang nabuo sa kanyang lalamunan, at siya’y nahirapang lunukin, pinipigilan ang alon ng damdamin. Humigpit ang kanyang dibdib habang ang musika ay umabot sa isang crescendo, punung-puno ng nakabibighaning ganda ng piraso. Masakit makinig, ngunit ito ang uri ng sakit na nagbibigay ng aliw, tulad ng muling pagbisita sa isang alaala na pinahahalagahan kahit na ito'y sumasakit.
Nang malapit nang matapos ang kanta, binuksan ni Mark ang kanyang mga mata, bumalik sa kasalukuyan. Tumingin siya sa babae sa piyano, ang kanyang mukha ay payapa, ang kanyang mga mata ay nakapikit habang pinapatugtog ang huling nota. Tahimik na ang café ngayon, na para bang ang lahat ay huminto upang makinig.
Ang huling nota ay nakabitin sa hangin bago unti-unting nawala sa katahimikan.
Humihingal si Mark, napagtanto na pinipigilan niya ang kanyang paghinga. Ang kanyang mga mata ay nagtagpo sa kanya habang siya’y bumabalik sa kanyang mesa, at sa isang maikling sandali, mayroong isang hindi nasasabing bagay sa pagitan nila, isang koneksyon na hindi niya maipaliwanag. Ang kanyang ngiti ay malambot, halos may kaalaman, na parang nadama niya ang mga emosyon na naidulot ng kanyang pagtugtog sa kanya.
‘Sino siya?’ naisip niya, nakatingin sa kanyang kalahating kinakain na dessert. Ang kanyang puso ay patuloy na tumatalon, nahuhulog sa pagitan ng mga alingawngaw ng nakaraan at kasalukuyan. Ang lahat ng pagkabigo mula sa kanyang nabigong date ay unti-unting naglaho sa likuran.
Habang abala sa kanyang mga iniisip, naramdaman niyang may humaplos sa kanyang balikat. Luminga si Mark patungo sa nagtatangkang makuha ang kanyang atensyon, at natagpuan ang ka-date ng magandang babae na may nakakalokong ngiti sa kanyang mukha.
“Hey dude,” nagsimula ang lalaki habang hawak ang kanyang telepono at panandaliang tumingin sa kanyang relo. “Maaari mo bang sabihin sa ka-date ko na kailangan kong umalis...”
'Wow, ang rude'—mukhang halata ang nararamdaman ni Mark tungkol sa lalaki dahil naglabas ito ng isa pang nakakalokong tawa.
“Nagmamadali ako, please.” At bago makapag-reply si Mark, ang lalaki ay mabilis nang lumabas ng café at pumasok sa kalye.
‘Grabe, anong jerk toh!’ naisip ni Mark habang ang kanyang mga mata ay bumalik sa magandang babae na nagsimula nang tumugtog ng Fur Elise dahil sa isang maliit lalaki na nakayakap sa cute na matambok na babae, na para bang nakakita ng superstar, na humiling nito.
Marahil ay dapat siyang maghintay na matapos siya bago ipaalam ang balita...
Pinanood ni Mark ang babae habang natapos ang pagtugtog ng Fur Elise, ang kanyang mga daliri ay umaagos nang maayos sa mga susi, kinukuha ang melodiya mula sa piyano na parang ito'y likas na sa kanya. Ang café ay tahimik na namangha, ang magkasintahang humiling ng kanta ay nakangiti sa paghanga. Nang patugtugin niya ang huling nota, isang banayad na alon ng palakpakan ang sumunod, at siya ay tumayo, nagbibigay ng maliit na bow at paalam sa magkapareha.
Ngunit nang siya’y bumalik sa kanyang mesa, ang kanyang mga mata ay naghanap sa bakanteng upuan kung saan dapat naroon ang kanyang date. Bahagyang bumagsak ang puso ni Mark, naramdaman ang awkward na tensyon sa hangin. Hindi siya sigurado kung paano ito lalapitan—ano ang maaari niyang sabihin upang maibsan ang sakit ng pag-alis ng isang tao ng ganon na lamang?
Humigop siya nang malalim, itinabi ang natitirang natutunaw na Halo-halo, bago tumayo. Parang mabigat ang kanyang mga paa habang tinatawid ang maikling distansya patungo sa kanyang mesa, hindi lubos na sigurado kung bakit siya naisipang tumulong. Baka dahil sa kantang kanyang tinugtog, o kaya’y dahil sa mga malalim na tsokolate niyang mga mata na humatak sa kanya kanina. Ngunit higit sa lahat, parang ito ang tamang bagay na gawin.
“Uh, excuse me…” nagsimula si Mark, na awkward na nag-aalab ng likod ng kanyang batok.
Lumingon ang babae sa kanya, ang kanyang mga kilay ay umangat sa gulat. Nananatili ang kalmadong biyaya sa kanyang mukha mula kanina, ngunit may bahid ng kalituhan nang mapansin niyang wala na ang kanyang date.
“Hi,” sabi niya nang mahinahon, ang kanyang boses ay kasing nakakapagpaginhawa ng kanyang musika. “May problema ba?”
“Sa totoo lang, ako—eh, medyo weird ito, pero ang iyong date…” natigil si Mark, sumulyap sa pinto na parang inaasahang magbabalik ang lalaki, kahit na alam niyang hindi na mangyayari. “Kailangan niyang umalis. Humiling siyang ipaalam sa iyo.”
Nagtaka ang babae, ang kanyang ekspresyon ay hindi mabasa sa isang sandali, bago siya naglabas ng isang maliit na, nabigong sigaw. “Siyempre…” Umiling siya, ang kanyang mga labi ay umikot sa isang mapanukso na ngiti. “Salamat sa pagpapaalam sa akin.”
May isang awkward na sandali. Parang kailangan ni Mark na magsalita pa, ngunit ano pa ang maiaalok niya? Isang paghingi ng tawad para sa bastos na asal ng iba? Isang consolation prize para sa pagkaka-abandon ng hindi inaasahan sa kalagitnaan ng date? Nagbago ang kanyang timbang, naguguluhan sa mga salita, nang ibinigay niya sa kanya ang parehong malambot, halos alam na ngiti mula kanina.
“Hey, huwag kang mag-alala,” sabi niya, naramdaman ang kanyang pagka-abala. “Nangyayari iyon.”
Nang bumalik sa mga sitwasyon, napatawa si Mark sa kabila ng nangyari. “Saka, walang timing ang taong iyon. Kakakatapos mo lang tumugtog ng isang kamangha-manghang piraso, at basta na lang siyang umalis?”
Tumawa ng bahagya ang babae, ang kanyang mga mata ay kumikislap sa saya. “Well, hindi ko maikakaila iyon.” Huminto siya, saka medyo iniyuko ang kanyang ulo. “At ikaw? Bakit ka nakaupo dito na nag-iisa na may kalahating nakain na Halo-halo?”
Nagulat si Mark, medyo naguluhan sa tanong. Hindi niya inasahan na agad siyang magiging sentro ng pag-uusap. Tumingin siya pabalik sa kanyang mesa, kung saan ang panghimagas ay unti-unting natutunaw sa isang makulay na gulo.
“Uh… hindi rin naging maganda ang naging date ko,” inamin niya nang may kaunting hiya. “Akala ko ay maayos ang takbo ng mga bagay, pero, eh, na-friendzone ako. Bago pa man ang panghimagas.”
Tumaas ang kilay niya, may mapanukso na ngiti sa kanyang mga labi. “Na-friendzone at iniwan na may panghimagas? Malupit na araw.”
“Sabihin mo pa!” bumuntong-hininga si Mark, ngunit lumiwanag ang kanyang mood sa kanyang presensya. “Ang ganda ng pagtugtog mo, sa pamamagitan ng paraan." Muling sumilay ang mukha ng kanyang ina sa kanyang isip, "Naaalala ko ang mga oras na kasama ko ang aking ina."
Lumambot ang ekspresyon ng babae, ang kanyang titig ay puno ng pag-iisip. “Talaga? Natutuwa akong nakapagbigay ako ng magandang alaala.”
“Higit pa sa iyon. Parang tinutugtog mo ito na may… hindi ko alam kung paano ipaliwanag. Parang talagang nararamdaman mo ito, di ba?”
Mukhang pinag-isipan niya iyon sandali bago siya muling ngumiti, sa pagkakataong ito mas malambot, halos mahiyain. “Tinutugtog ko ito para sa isang tao na dati kong minahal... Palagi itong naging espesyal na piraso para sa akin.”
Hindi alam ni Mark kung ano ang sasabihin. Ito ay isang mahinahon na sandali, na tila napaka-intimate kahit na sila ay mga estranghero. Ngunit mayroong isang bagay na nakapagpapalakas ng loob dito, alam na ang kantang iyon ay may kahulugan para sa kanilang dalawa, kahit na para sa magkaibang dahilan.
Hindi nais na maging awkward ang sitwasyon, bigla niyang naitanong ang isang katanungang naglalaro sa kanyang isipan kanina. "Ikaw ba ay isang uri ng Piano super star?" tanong niya, at tumihip ang babae sa kanyang mga labi bilang tugon.
Sinusubukan niyang pigilin ang kanyang mga tawa, “Malapit…” at nagdagdag, “Kabilang ba ang mga konsiyerto sa pagiging super star?” saka siya tumingin sa kanyang upuan, “Nagtuturo rin ako sa aking libreng oras.”
Nang makita niyang tumingin siya sa kanyang upuan, nagpasya si Mark na alukin siya ng upuan sa harap niya sa kanyang mesa. Inaasahan niyang tatanggihan siya, ngunit sa kanyang gulat... Tinanggap ito ng babae nang may ngiti. Kaya bilang isang gentlemen, itinutok niya ang kanyang upuan at pinayagan ang babae na umupo bago siya bumalik sa kanyang sariling upuan.
Umupo si Mark, ang puso ay patuloy na bumibilis mula sa mga pangyayaring naganap. Hindi ito madalas na siya ay nakaupo sa harap ng isang magandang babae tulad niya, lalo na ang isa na bagong nagtugtog ng isang melodiya na humahatak sa kanyang kaluluwa. Halos hindi niya maisip ang lahat—ang kanyang nakababahalang date, ang estranghero na umalis sa kanyang kalagitnaan ng date, at ngayon, nandito sila, magkasama na parang isang eksena mula sa pelikula.
Ipinagsama ng babae ang kanyang mga kamay sa mesa at ngumiti nang mainit, na ginawang gising ang mga nerbiyos ni Mark. “So, ikaw ba ay palaging ganito kaswerte sa mga date?” tanong niya, may bahid ng saya sa kanyang tono.
Nakapaglabas si Mark ng malambot na tawa. “Maaari mong sabihin na hindi ako masyadong maganda ang track record kamakailan,” inamin niya. “Apat na mga date na at patuloy, at… well, narito ako.”
Tumaas ang kilay niya. “Apat na mga date? Malupit iyon.”
“Sabihin mo pa!” bulong ni Mark, nakasandal sa kanyang upuan. “Sa tingin ko, nagsisimula na akong takutin ang mga babae sa puntong ito.”
Tumawa nang malambing ang babae, ang tunog ay musika at nakakaginhawa. “Duda ako. Mukha kang kaakit-akit sa akin.”
Nagtaka si Mark, hindi inaasahan ang papuri. Kinuskos niya ang likod ng kanyang batok, hindi sigurado kung paano tumugon. “Uh, salamat. Ako si Mark, sa pamamagitan ng paraan.”
Ihinanda niya ang kanyang kamay na may ngiti. “Nicole Lacsamana. Masaya akong makilala ka, Mark.”
Nang magtagpo ang kanilang mga kamay, nakaramdam si Mark ng isang spark, isang kakaibang init na tumama sa kanyang braso at nagpabilis ng tibok ng kanyang puso. Mabilis siyang umatras, sinusubukang maging kalmado, ngunit ang tanga na ngiti na sumisilip sa kanyang mukha ay mahirap pigilin. Mukhang hindi napansin ni Nicole—o baka napansin niya, at mabait lang na hindi siya nagkomento.
“Ngayon, Nicole, ikaw ay isang pianist, ano? Iyan ang dahilan kung bakit naglalaro ka ng parang pro.”
Nag-shrug si Nicole nang may kababaang-loob. “Nagtutugtog na ako mula pa noong bata ako. Isa itong uri ng aking pagtakas, di ba? Ang musika ay palaging naging paraan ko upang ipahayag ang mga bagay na hindi ko maipahayag sa mga salita.”
Tumango si Mark, naintindihan nang lubos ang kanyang ibig sabihin. “Naiintindihan ko iyon. May ganoon din ako sa mga eroplano.”
“Mga eroplano?” Namangha si Nicole, lumaki ang kanyang mga mata sa interes.
“Oo, aerospace engineer ako. Palagi akong may hilig sa kung paano lumilipad ang mga bagay. May isang bagay sa pagbuo ng isang bagay na kayang umangat sa langit na parang… hindi ko alam, nakakagaan ng pakiramdam.”
Ngumiti si Nicole sa sinabi niya, medyo lumapit. “Ang galing! Wala akong masyadong nakakasalubong na tao na mahilig sa mga eroplano."
Ngumiti si Mark, naramdaman ang daloy ng usapan sa kanilang dalawa. Nagsimula silang pag-usapan ang kanilang mga hilig—ang pagkahumaling ni Mark sa Darkfiends, isang video game, na gusto rin ni Nicole (Wha—sino mang makaka-date sa kanya ay swerte!), at ang pagkahilig ni Nicole sa pangangalap ng mga sipit sa damit, na ginagawa niya sa kanyang libreng oras. Nagkwento siya tungkol sa paglaki niya sa kanayunan, kung paano siya kamakailan lang lumipat sa siyudad upang makisama sa kanyang pinakamatalik na kaibigan, na palaging nag-aasikaso ng mga date para sa kanya—kasama na ang date na ito.
Habang nagtatawanan sila tungkol sa kanilang mga nabigong karanasan sa pakikipag-date, napagtanto ni Mark kung gaano kadali makipag-usap sa kanya. Para bang lumipas ang oras nang hindi niya namamalayan. Hindi ito katulad ng kanyang mga nakaraang date, kung saan kailangan niyang pilitin ang usapan o awkward na punan ang katahimikan. Sa piling ni Nicole, lahat ay tila… natural.
Nang lumalim ang gabi at sinuri ni Nicole ang kanyang telepono, nakaramdam si Mark ng kaunting pagkadismaya. “Masyado nang late,” sabi niya nang mahinahon, tumingin sa kanya.
“Yeah,” sagot ni Mark, naramdaman ang bigat ng sandaling iyon. “Siguro kailangan ko na ring umalis.”
Tumayo sila, at habang lumalabas sila ng café, hindi maalis-alis ni Mark ang lumalaking alalahanin. Ayaw niyang matapos ang lahat ng ito ng mabilis. “Hihintayin kita hanggang dumating ang taxi mo,” alok niya, sinusubukang pahabain ang kanilang oras na magkasama.
Binigyan siya ni Nicole ng mapagpasalamat na ngiti. “Salamat, ang bait mo.”
Habang nakatayo sila sa bangketa, patuloy na nag-uusap tungkol sa lahat at wala, nakaramdam si Mark ng kakaibang kasiyahan. Para bang matagal na silang magkakilala sa loob ng ilang oras. Ngunit bago niya lubos na ma-enjoy ang sandaling iyon, huminto ang kanyang taxi.
“Well,” sabi ni Nicole, binuksan ang pinto, “Dito na ang sakay ko.”
Medyo bumagsak ang puso ni Mark. “Yeah… masaya akong nakilala ka.”
Huminto si Nicole, pagkatapos ay lumapit, iniabot ang kanyang kamay upang makipag-shake sa kanya. Pero sa halip na ang pormal na pamamaalam na inaasahan niya, hinawakan niya ang kanyang kamay at ibinigay ang parehong mainit na ngiti mula kanina. “Hanggang sa muli,” sabi niya nang mahinahon, nagtagpo ang kanilang mga mata bago siya sumakay sa taxi.
Nakatayo si Mark doon, patuloy na pinoproseso ang sandali habang umalis ang taxi. Hindi siya nakapansin hanggang sa mawala ito sa kalsada nang mapansin niyang may nakahawak siyang isang piraso ng papel—isang piraso ng papel na naka-crumple. Agad niya itong binuksan, bumuka ang kanyang mga mata nang makita ang isang numero ng telepono na nakasulat sa maayos na sulat.
Isang malaking, tanga-tangang ngiti ang kumalat sa kanyang mukha habang unti-unting pumapasok ang realidad. Ibinigay sa kanya ni Nicole ang kanyang numero.
Para siyang lumulutang pauwi, umaakyat ang kanyang mood. Nang pumasok siya sa pinto, nakaupo sina Cathy at Sofia sa sala, nanonood ng pelikula.
“Hey, Mark!” tawag ni Cathy, ngumiti nang makita siya. “Kamusta ang date?”
Si Mark, na patuloy na nakangiti na parang tanga, ay umiling. “Hindi ito nagtagumpay.”
Nabigla si Cathy, halatang naguguluhan. “Uh… bakit parang nanalo ka sa lotto?” Kahit si Sofia ay hindi napigilang mang-asar sa kanya.
“Baka masyado nang nawasak ang puso ni Marky at nagpasya na lang uminom sa bar.” Dramatically siyang umungol at itinuro siya, “Palagi kang mukhang masaya kapag lasing ka.”
“Walang ganun.” Tumawa lang si Mark at iniiwasan sila. “Goodnight!”
Bago pa sila makapagtanong pa, tumakbo siya pataas ng hagdang-buhay at pumasok sa kanyang kwarto, nahulog sa kanyang kama. Kinuha niya ang kanyang telepono, idinadagdag ang numero ni Nicole sa kanyang mga contact. Habang nakatingin siya sa screen, muling sumagi sa kanyang isipan ang nakangiting mukha ni Nicole.
“Hanggang sa muli, Nicole,” bulong niya, may malambing na ngiti sa kanyang labi.