Chapter Text
Sans wordt waker in zijn kamer omdat Papyrus van beneden schreeuwt dat hij waker moet worden. Hmmmm hoelang geleden was het ook alweer zins de laatste reset 20 nee wacht was het 30 jaar?
Mhe het maakt toch niks uit. In de laatste reset was bijna iedereen vermoord. Gelukkig heeft Papyrus die reset toen overleeft. Sans oogkassen worden compleet zwart.
Jammer genoeg had die rot plant haar ook gespaard. Undyne die op het einde de troon bestormde en Toriel terug naar The ruins dreef. Zij had nog een grotere hekel aan mensen dan Asgore. Geen idee waarom ik bedoel de laatste mens die in The underground viel was toen ongeveer 5 jaar geleden. Toen had ze de zesde mensen ziel verzameld. Misschien is het omdat na Asgore`s dood alle mensen zielen verdwenen waren.
In ieder geval nadat ze de nieuwe leider van The underground was had ze veel g en materialen, voedsel enz. besteed aan nieuwe royal guards om de dode te vervangen. Daar ging alles fout. Ze besteedde geen aandacht dat vele monsters moeite moesten doen voor eten omdat ze zo veel gebruikte voor de nieuwe guards. Ook merkte ze niet dat veel monster hun hoop hadden verloren. Ook gingen steeds meer monsters niet meer naar hun werk omdat ze dachten: wat maakt het uit we komen hier nooit meer uit we zullen sterven hier beneden. Toen ze plekken waar eerst voedsel werd verbouwd verving voor barakken en huizen voor de nieuwe royal guards ging het pas echt mis. Monsters begonnen met elkaar te vechten om eten. Papyrus heeft flinke honger de laatste tijd en is nu bang voor Undyne woede. Alle royal guards kregen ook minder te eten omdat het voedsel minder werd en in plaats van het op te lossen zij ze tegen de guards: Dit is training en ik deel geen tegen spraak en toen een dat deed vermoorde ze hem bijna. Het ergste daarvan vond ik dat Papyrus die toen een officieel royal guard was erbij was en zins dien wil hij weg uit de royal guard maar doet dat niet omdat hij te bang is voor Undyne.
Sans ogen worden weer normaal. Omdat het lage aantal voedsel zo laag was besloot Grillby zijn zaak te sluiten om voedsel voor zijn dochter Fuku en zichzelf te sparen. In het begin van de voedselcrises kreeg ik en Pap wel eens wat extra mee. Maar toen dat niet meer door ging begon ik echt in paniek te raken. Hoe moet ik nu aan eten voor mijn broer komen? Hij heeft al zoon honger en ik kan mijn porties niet nog kleiner maken want dat staat Papyrus niet toe.
Ik vertelde Toriel door de deur van The ruins heen hoe het eraan toe ging in The underground. Dat was misschien niet zoon goed idee ze vatte het echt slecht op. Omdat ik nu nog harder moet werken en zoeken naar voedsel besloot ik de oude bijl uit mijn lab te halen en weer hout te hakken. Toen ik nog geen sentry was en voor Papyrus zorgde in de wat latere jaren waar ik hem lang alleen kon laten vond ik een bijl in The garbage dump toen ik op zoek was naar bruikbare spullen voor mij en Pap. Toen besloot ik om hout te gaan hakken voor wat g. Omdat ik nu alleen bezig met voedsel vinden en verdienen heb ik geen tijd meer voor knok knok grappen met Toriel. Op een dag toen ik bij mijn sentry station hout aan het hakken was zag ik iets. Toen ik beter keek was er een mens bij mijn sentry station. Ik had honger en keek naar de mens die mij nog niet had gezien. Toen dacht ik ineens aan waar vlees vandaan komt op de oppervlakte. Ineens kwam Paps hongerig gezicht in mijn gedachte en dacht ik, ik kan Papyrus te eten geven als ik de mens dood. Maar als ik hem vertel waar het vlees vandaan komt zal hij het niet eten. De mens die ik ongeveer 9 tot 13 jaar schatte begon veder te lopen. Toen teleporteerde ik achter het kind. Het kind wou zich omdraaien maar ik onthoofde het kind met mijn bijl. Toen teleporteerde ik naar mijn lab en begon met het verwijderen van het vlees. Het verwijderen van het vlees vond ik niet leuk maar ik moest en zal ervoor zorgen dat Papyrus niet verhongerd. Man het gezicht van Papyrus toen ik thuiskwam met zoveel vlees was het echt waard.
Papyrus vond het niet leuk toen ik vertelde dat ik een dier had gedood voor het vlees toen hij vroeg hoe ik aan al dat vlees kwam en onder het bloed zat. Maar hij begreep het wel. Toen ik het vlees had opgeborgen werd ik verast door een knuffel van mijn broer en zei: Het is oké Sans. Iedereen had hetzelfde gedaan. Ik weet hoe moeilijk het is om genoeg voedsel te krijgen voor ons. Je bent niet meer lui en je hebt zelf een extra baan genomen dat veel lichaamsbeweging vereist. Ik ben trots op je. Ook al ben je niet bezig met je puzzels.
Nadat we gegeten hadden en ik Papyrus had voorgelezen en zeker wist dat hij in slaap was ging ik terug naar mijn lab. Daar was de mensen ziel die ik in de prototype van de zielen kokers die in het kasteel zitten gestopt. Mijn vader W.D.Gaster heeft het ontworpen maar daar ga ik niet veder op in. Omdat ik nog steeds een sentry ben teleporteerde ik naar het kasteel.
Toen ik koningin Undyne de ziel liet zien was ze blij. Samen gingen we naar de verbeterde zielen kokers. Undyne had besloten om de kokers extra te beveiligen zins alle mensen zielen verdwenen zijn. Ze wil dat het geen tweede keer gebeurt. Ik weet niet veel meer van wat er daarna gebeurde. Wel herinner ik me nog dat Undyne heel tevreden op haar troon zat toen dat klaar was. Ik dacht dat dat een goed moment was om haar te vertellen dat ze mij en mijn broer met rust moest laten. Blijkbaar had ik het mis. Undyne werd woest en zij dat ik niet langer welkom was in het kasteel. Omdat ik wist dat praten niet echt zou helpen besloot ik uit de kamer te lopen zins ze had verboden om in het kasteel te teleporteren. Maar voordat ik uit de kamer was gooide Undyne een speer recht door de achterkant van mijn schedel en linker oogkas. Toen de speer verdween stond ik langzaam op. Ik voelde mijn linker oogkas en ging naar achter toe. Er zat nu een gat in mijn schedel en mijn linkeroog is nu rood. Undyne was zo verbaasd dat ze niet bewoog. Maar dat snap ik wel omdat ik maar 1HP heb. Maar ik stond op en stierf niet. Ze snapte er niks van. Toen keek ik Undyne nog een keer aan en zei: Laat mij en mijn broer met rust en teleporteerde naar huis.
Nu ik er zo naar terug denk, dat kind die ik doodde en toen van gegeten heb. Is dat de rede dat ik nog leef? Maar dat maakte me niet veel uit. Alles waar ik toen aan dacht was. Hopelijk laat ze ons nu met rust en kan ik verder gaan met voedsel regelen voor Papyrus. Toen ik thuiskwam voelde ik me doodmoe. Ik was te moe om naar mijn kamer te gaan. Dus besloot ik op de bank te slapen.
De volgende dag hoorde ik Pap schreeuwen: Oh my god Sans wat is er met je gebeurt. Toen ik langzaam overeind kwam zag ik Papyrus met een huilend gezicht naar me kijken. Waarop ik antwoorde normaal zou ik hier een grap over maken maar.
...
Ik heb besloten om het Papyrus te vertellen. Toen ik hem verteld had wat er was gebeurd, werd Papyrus stil. Hij zij toen dat hij gewoon blij was dat ik er nog was terwijl hij mij heel voorzichtig knuffelde. Toen we Papyrus spaghetti met mensenvlees aten zei hij dat het vlees geweldig was voor in de spaghetti. Toen vroeg hij mij wat voor vlees het was en toen zij ik zonder na te denken dat het mensenvlees was. Ik zei toen meteen haha leuke grap he he?
Het was toen even stil tot mijn broer vertelde: Ik weet dat het geen grap is omdat je het op de bank had verteld. Toen dacht ik shit ik heb hem toen alles verteld. Ook al heb ik er wat moeite mee maar ik vergeef het je omdat het niet meer hetzelfde is als vroeger. Ik was toen zo opgelucht.
Jaren later toen er weer een mens in Snowdin was hebben we hem opgegeten. Ik gebruik nu vooral mijn bijl als wapen en Papyrus is flink gegroeid. Hij heeft een probleem met zijn gebit maar we hebben te weinig g om er wat aan te doen. Gelukkig doet het geen pijn en staan zijn tanden allen scheef en een beetje gebroken. Ook hebben we op meerdere manieren geprobeerd om mijn schedel te repareren. Geen van de manieren had effect.
Wel is ontdekt dat ik mijn linker oogkas verder alleen zwart kan maken en dat ik geen normaal oog meer kan maken. Het blijkt dat ik nooit meer een blauw oog kan maken zoals vroeger. Maar dat maakt mij niet zo veel uit zolang ik er maar mee kan zien.
Wacht eens even. Waarom heeft dat onkruid ineens gereset? Dat heeft het in ongeveer 30 jaar niet gedaan. Gelukkig reset het telkens naar dezelfde datum. Daardoor weet ik dat iedereen weer leeft en Grillby`s weer open is! Ik glimlachte. Het is zolang geleden zins ik daar voor het laatst iets kon bestellen. Ik ga er direct heen nadat ik Papyrus begroet hebt en ik deed de deur van mijn kamer open.