Work Text:
Zhou Mingrui คิดถึงรสชาติไอศกรีมวานิลลา ทั้งกลิ่นหอมรสเนียนนุ่ม และความหวานเลี่ยนติดปลายลิ้น
แต่วอชิงตันร้อนมากช่วงปลายเมษา แม้แต่ไอติมก็ยังละลายตั้งแต่อยู่ในซองแล้ว
20 เมษายน ยามเช้าท้องฟ้าสว่างโร่ไร้เมฆแดดเปรี้ยง เสียงจิ้งหรีดดังอยู่แว่ว ๆ Zhou Mingruiนั่งเหงื่อโชกอยู่ข้างหน้าต่าง ถือไอติมที่เหลือแต่ก้านอย่างนึกหดหู่
ช่วงเมษายนเป็นช่วงปิดเทอมพักร้อนอย่างไม่ต้องสงสัย Zhou Mingruiเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากจีนวัยยี่สิบ เดินทางจากมหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรียกลับมาเยี่ยมป้าแมรี่ผู้อุปถัมภ์ที่พาโลส และเพิ่งโทรบอกพ่อกับแม่ที่บ้านเกิดว่าสบายดี งานพาร์ทไทม์ก็ไปได้สวย ที่ห่วยคืออากาศร้อนขึ้นมากจนการเดินที่แจ้งคือการฆ่าตัวตาย ผู้คนสามารถผิวหนังละลายหายไปได้
เหมือนกับไอศกรีมวานิลลา
Zhou Mingruiคาบไม้ไว้ในปาก ดูดและเคี้ยวมัน สัมผัสถึงรสชาติเนื้อหวานๆ ที่ผสมมากับรสของก้านไม้
“...ร้อนจังเลย”
ท้ายสุดเขาก็ทนไม่ไหวปลดกระดุมถอดเสื้อตัวเองออก ยังไงที่นี่ก็บ้านของฉัน จะแก้ผ้าก็เรื่องของฉัน
ใช่ มันร้อน โลกกำลังร้อนขึ้น
โอ้พระเจ้า เราก็เห็นป้ายโฆษณากันเสมอนี่ เฮ้ โลกกำลังร้อนกันนะพวก โปรดคัดแยกขยะด้วย อย่าเปิดไฟทิ้งไว้มั่ว อย่าเปิดแอร์นานเกิน แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจแล้ว ไม่มีหรอก พวกเราจะตายแน่นอนถ้าปิดแอร์ เมื่อวานบ่ายโมงมีข่าวคนตายเพราะไฟดับและบ้านก็ร้อนจนพวกเขาตายคาที่ นั่นเป็นโศกนาฏกรรมที่น่าหดหู่ Zhou Mingruiจึงใช้เวลาไปกับการนั่งมองรีโมทปรับอุณหภูมิแอร์ ลังเลว่าจะลดอุณหภูมิดีหรือไม่—ที่จริงเขาเกรงใจเจ้าบ้านอย่างป้าแมรี่ที่ต้องจ่ายค่าไฟ
นางแมรี่โสดสนิทในอายุห้าสิบ อาศัยอยู่บ้านไม้หลังเดี่ยวที่ตั้งอยู่กลางทุ่งข้าวสาลี ทั้งผืนดินสีทองซ้ายขวาที่ล้อมเราเป็นของนางทั้งสิ้น พอปิดเทอมZhou Mingruiก็จะโผล่มาช่วยป้าแมรี่ที่ฟาร์มนี่ สวมหมวกสานพับแขนเสื้ออย่างกระฉับกระเฉง แค่นึกว่าทุ่งข้าวทั้งหมดนี่จะกลายเป็นขนมปังก็น้ำลายสอ
การเป็นชาวตะวันออกเพียงลำพังในหมู่บ้านไม่ได้ทำให้Zhou Mingruiเหงาเปล่าเปลี่ยวใจ คนที่นี่ใจดีมากกับคนต่างถิ่น มีบรรยากาศที่อบอุ่นเป็นกันเอง ที่หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้มีประชากรไม่ถึงหกสิบ พวกเราผูกพันคุ้นเคยกันทุกหลัง แม้แต่บ้านหลังถัดไปก็ยังมีเพื่อนร่วมมหาลัยอย่างLeonard Mitchell มาพักร้อนด้วย
“เด็กน้อย”
Zhou Mingruiหลุดจากภวังค์ ดึงไม้ไอติมออกจากปากรีบตะครุบเสื้อมาสวม!
แม้จะเป็นคนกันเองแต่ก็น่าอายเกินไปที่จะโป๊ให้ดู อย่างน้อยเจ้าหล่อนก็เป็นสุภาพสตรี
บันไดมีเสียงเท้ากระแทกดัง ป้าแมรี่ในชุดกระโปรงดอกไม้ซอยเท้าลงมาอย่างเร่งรีบ สีหน้างองุ้มเป็นทุกข์ทีเดียว “เด็กน้อย ฉันเสียใจจริงๆ”
“เกิดอะไรขึ้นครับ?” Zhou Mingruiติดกระดุมบนเสร็จพอดี
“ลุงโจเซฟเพิ่งโทรมาบอกว่าขับรถไปส่งเธอที่บินไม่ได้แล้ว อากาศมันร้อนมากจนแม้แต่พื้นถนนก็ยังละลาย รถจึงขยับไม่ได้ ติดอยู่ตรงนั้นเหมือนเนยที่ละลายบนกระทะ” ป้าแมรี่บ่น “และเที่ยวบินคืนนี้ก็ถูกยกเลิกไปแล้ว!”
ยกเลิก? หา เงินของฉัน!
“ได้เงินคืนใช่มั้ยครับ?”
“ต้องรอหนึ่งหรือสองเดือน หล่อนว่าแบบนั้น” ป้าแมรี่นั่งลงที่โซฟาตรงข้ามเขา “ตอนนี้เธอกลับจีนไม่ได้แล้ว ป้าเสียใจจริงๆ”
Zhou Mingruiอารมณ์สงบนิ่งมาก เขาไม่เข้าใจว่าทำไมป้าแมรี่จึงดูเป็นทุกข์มากขนาดนี้จึงรีบส่ายหน้าปลอบโยน “ไม่เป็นไรเลยครับ ผมคิดถึงป้าแมรี่มากเลย รอบนี้จะได้อยู่ด้วยกันนานๆ เลยไม่ดีเหรอครับ”
พอได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็ซึ้งจนแทบหลั่งน้ำตา “เธออยากให้ป้าอบขนมปังให้กินใช่มั้ยล่ะ?”
Zhou Mingruiยิ้มจนแก้มกลมตาใสแจ๋ว “รู้ได้ยังไงกันครับ”
เสียงหัวเราะดังเบาๆ ออกมา บ้านหลังเดี่ยวกลางทุ่งข้าวสาลีสีทองก็ดูสดใสและอบอุ่นขึ้นมา
“แต่ว่านะ รอบนี้มันดูร้ายแรงมากเลยนะ” เสียงป้าแมรี่ดังออกมาจากครัว หล่อนกดรีโมทเร่งแอร์ให้เย็นขึ้น Zhou Mingruiดีใจจนหางส่ายแล้ว
เขานอนพุงกลมอยู่บนโซฟา ถามเสียงฉงน “ร้ายแรงเหรอครับ?”
“โลกร้อนขึ้นที่รัก เธอรู้ใช่มั้ย”
“ผมรู้”
“และตอนนี้มันก็ร้อนมากจนเครื่องบินทุกลำบินขึ้นฟ้าไม่ได้แล้ว”
“ป้าก็อยากให้เธอกลับไปเที่ยวกับครอบครัว แต่ปีนี้คงต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ….”
Zhou Mingruiเก็บอารมณ์ความผิดหวังไว้
และยิ้มออกมา “ไม่เป็นไรเลยครับ”
เขาเอนตัวพิงโซฟา ฟังเสียงมีดสับหัวหอม ก่อนทอดมองไปยังกระเป๋าลากที่อัดแน่นด้วยเสื้อผ้า สุดท้ายก็ลากร่างกายอันเกียจคร้านออกมาเปิดกระเป๋าออกนำเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ไปเก็บที่เดิม
ที่จริงค่ำนี้ชายหนุ่มต้องขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน แต่ด้วยสภาพอากาศอันย่ำแย่ทุกอย่างจึงถูกยกเลิกไปแล้ว Zhou Mingruiไม่ได้รังเกียจซัมเมอร์ที่พาโลสเลย เพียงแต่พักร้อนที่ออกบ้านไม่ได้ มันจะไปมีค่าอะไร นอนอ้วนกลมเป็นแมวติดบ้านไปวัน ๆ เปิดเทอมมามีแต่จะทำให้ตัวเองกลมกว่าเดิม
Zhou Mingruiแกะถุงขนมกิน ก่อนจะมองออกไปทางบานหน้าต่างที่ถูกปิดเอาไว้ อากาศร้อนแบบนี้ถ้ามองออกไปตรงๆ ตาคงบอดไปแล้ว
ในตอนนั้น Zhou Mingruiสังเกตว่าเสียงจิ้งหรีดที่ดังอยู่ตลอดเงียบหายไปแล้ว
และถ้าเขาเปิดหน้าต่างดูได้ ก็จะเห็นร่างกายของมันละลายติดไปกับพื้น ทิ้งไว้เพียงคราบที่ไม่มีใครรู้ว่ามันเคยเป็นอะไรมาก่อน
คุณจะรู้ว่าวันสิ้นโลกมาถึงได้ยังไงกันถ้ายังไม่สัมผัสกับความสิ้นหวัง
Zhou Mingruiลิ้มรสชาติสดชื่นของน้ำอัดลมในกระป๋อง นอนตากแอร์เย็นๆ ขณะที่เสียงจากทีวีดังประกอบ
"ตอนนี้มีรายงานข่าวจากภาคสนาม คนไร้บ้านในอเมริกาได้เสียชีวิตจากอากาศที่ร้อนมาก...."
"ขอย้ำ ประชาชนทุกคนโปรดอย่าออกจากบ้านในตอนกลางวัน"
"ขอย้ำ ประชาชนทุกคนโปรดอย่าออกจากบ้านในตอนกลางวัน...."
"ขอย้ำ"
“เด็กน้อย ป้าจะไปทำธุระกับลุงโจเซฟ นี่กุญแจบ้านนะจ๊ะ”
“จำไว้นะว่าอย่าเปิดประตูให้คนแปลกหน้า อย่าออกมาจากบ้านตอนกลางวันนะ”
“โชคดีครับป้าแมรี่” Zhou Mingruiสวมกอดก่อนยิ้ม “ขอให้เป็นเดทที่ดี”
“เดทอะไรกันเด็กคนนี้!”
Zhou Mingruiหัวเราะพลางโบกมือร่ำลา ด้วยแดดที่เผาร่างเกรียมผู้คนจึงเลือกเดินทางในเวลากลางคืนที่อากาศหนาวเย็นกว่า การต้องอยู่บ้านลำพังเป็นเรื่องธรรมดาของเด็กต่างชาติ Zhou Mingruiไม่ได้มีปัญหากับการทำอาหาร และเขาก็ยังเอาตัวรอดได้ดีกับการต้องอยู่ต่างประเทศเพียงลำพัง ชายหนุ่มเดินสำรวจบ้านอย่างขยัน เก็บกวาดทำความสะอาดละพลางเปิดเครื่องเล่นแผ่นเสียง ปล่อยเสียงไวโอลินปกคลุมช้า ๆ ดุจสายลมที่พัดผ่านทุ่งข้าวสาลี
บ้านหลังเดี่ยวเป็นมรดกเก่าแก่ซึ่งมีทุกอย่างครบถ้วนดี ล้อมด้วยรั้วไม้สีขาวซีด ชั้นล่างแบ่งเป็นห้องรับแขก ห้องนั่งเล่น ห้องครัว ห้องน้ำ ชั้นบนมีห้องนอนใหญ่ของป้าแมรี่ ห้องนอนของZhou Mingrui และห้องนอนสำหรับแขกอีกสองห้อง ห้องว่างหนึ่งห้อง ซึ่งทุกห้องนอนมีห้องน้ำในตัว และหากปีนบันไดขึ้นไปด้านบน ก็จะพบกับห้องใต้หลังคาสำหรับเก็บของ
Zhou Mingruiเปิดพรมและสะบัดฝุ่นเบาๆ
ที่พื้นมีประตูเล็ก ๆ เป็นห้องใต้ดินสำหรับเก็บไวน์และเสบียง
ส่วนข้างนอกบ้านมีโกดังเก็บรถ อุปกรณ์ทำฟาร์ม และทุ่งข้าวสาลีหลายแปลง ป้าแมรี่อยู่ลำพัง โดยปกติจะจ้างแม่บ้านคนฟาร์มมาอยู่เพื่อความอุ่นใจ แต่ตอนนี้เป็นซัมเมอร์สำหรับครอบครัว พวกเขาไปเที่ยวกันหมดแล้ว เหลือเพียงZhou Mingruiที่ตกเครื่องบิน
แต่ฤดูร้อนวอชิงตันคงไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอก Zhou Mingruiปลอบใจตัวเองก่อนจะปีนขึ้นไปในห้องใต้หลังคา แงะฝากล่องไม้ออก สำรวจดูอาวุธปืนและอาวุธทั้งหมด
ขวาน…ปืนไรเฟิล…ปืนพก….กระสุนครบ กระสุนสำรองปืนละหนึ่งกล่อง Zhou Mingruiเปิดดูกล่องกระสุน ข้างในมีเหลืออยู่ 3 นัด
เขายัดมันใส่ถุงแบกลงมาชั้นล่าง และนำปืนไรเฟิลไว้หลังตู้ใกล้ทางเข้าออกบ้าน ส่วนขวานไว้หลังตู้หนังสือในห้องนั่งเล่น ก่อนจะยืนมองปืนพกในมือตัวเอง
ตั้งแต่อากาศร้อนจนออกไปไหนไม่ได้ ผู้คนเกิดสภาวะอดยากและขาดงาน ข่าวฆาตกรเยอะขึ้นมาก แม้แต่โจรก็ยังเพิ่มขึ้นมหาศาล ขนาดป้าแมรี่ก็ยังบอกให้เขาอย่าเชื่อใจใครง่าย ๆ
ถ้ายิงได้ก็ต้องยิง
“ฉันระแวงไปมั้ยนะ…” Zhou Mingruiบ่น
แต่ถ้าไม่เตรียมพร้อมก่อนก็อันตราย…
ท้ายสุดZhou Mingruiก็ตัดสินใจเก็บปืนพกติดตัว โดยปลดกระสุนออกหนึ่งนัดเพื่อไม่ให้ปืนลั่นโดนตัวเอง
นอกจากนี้เขาไม่อยากถือมีดพกที่ดูอันตรายและแหลมคม และป้องกันคนบุกเข้ามาหยิบโดยง่าย จึงตัดสินใจนำมีดในครัวไปเก็บไว้ตู้ข้างบน ขณะกำลังวุ่นอยู่กับการตรวจสอบว่ามีอะไรที่ต้องเช็คอีกมั้ย เสียงกริ๊งโทรศัพท์ก็ดังขึ้น Zhou Mingruiถึงกับสะดุ้ง
กริ๊งงงงงง!
บ้านอันไร้ใคร เสียงโทรศัพท์กังวาลไปทั่ว ฟังดูดังมาก
ใครโทรมา? เขารีบมองนาฬิกาแขวนผนัง ตอนนี้สองทุ่มแล้ว ป้าแมรี่เหรอ?
โทรศัพท์บ้านตั้งอยู่กลางบ้าน ใกล้กับบันไดขึ้นลง Zhou Mingruiรีบเดินรับโทรศัพท์แนบหู
“ฮัลโหล สวัสดีครับ?”
และในตอนนั้น เขาก็ได้ยินเสียงหอบเหนื่อยที่ฟังดูกระวนกระวาย “ฮัลโหล Klein นายปลอดภัยใช่มั้ย อยู่คนเดียวรึเปล่า ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง รอบๆ ข้างนายโอเคใช่มั้ย”
‘Klein’ เป็นชื่อที่เขาแนะนำตัวที่มหาวิทยาลัยอเล็กซานเดรีย
Zhou Mingruiเลิกคิ้ว ถูกถามรัวเป็นชุดจนฟังไม่ทัน “Leonard?”
เพื่อนบ้านที่แสนดีของเขานี่นา
“ฉันปลอดภัย และใช่” Zhou Mingruiอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองไปทางประตู พอเห็นมันยังล็อกอยู่ จิตใจของเขาก็สงบลง “ฉันอยู่คนเดียว เกิดอะไรขึ้น?”
“ห้ามอยู่คนเดียวนะ” Leonardพูดแทบจะทันที “ฉันกับตาแก่จะไปอยู่กับนายเป็นเพื่อน ไม่เกินยี่สิบนาที ฉันขอเวลา—”
Zhou Mingruiงุนงง ยกโทรศัพท์ออกห่างหู จ้องมองมันด้วยดวงตาเบิกกว้าง เสียงหัวใจของเขาเต้นรัวขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความหวาดกลัว
นี่มัน….ผิดปกติมาก ๆ เลย….
“Leonard” เขาเรียก “ใจเย็นๆ เกิดอะไรขึ้น”
Leonardเหมือนไม่ได้ยินเสียงเขาแล้ว “Klein นายล็อกหน้าต่างรึยัง”
Zhou Mingruiชะงัก หันขวับมองม่านที่ยังปิดอยู่ “เอ่อ ยัง…”
“ล็อคให้หมด ประตูด้วย”
“เฮ้ เกิดอะไรขึ้นเหรอ…”
“ตอนนี้อันตรายมาก มีอะไรที่น่ากลัวมากๆ” Leonardกล่าวอย่างเร่งรีบ เสียงจากปลายสายเต็มไปด้วยความวิตก “ฉันก็ไม่รู้ว่าพวกมันคืออะไร อาจจะเป็นเอเลี่ยน—-ในข่าวเรียกพวกมันว่า ‘ผู้มาเยือน’ พวกมันไม่ใช่มนุษย์ พวกมันมาเพื่อฆ่าพวกเรา และใช้เนื้อหนังสวมรอยเป็นพวกเรา”
หา? Zhou Mingruiอ้าปากพะงาบ อะไรน่ะ อย่างกับหนัง…ในใจเขาก็นึกอยากให้มันเป็นแค่หนัง แต่Leonardไม่เคยล้อเล่นด้วยน้ำเสียงแบบนี้กับเขา พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว
“โอเค แล้วฉันจะแยก ‘ผู้มาเยือน’ ออกจากพวกเราได้ยังไง—-”
Knock knock!
จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
Zhou Mingruiสะดุ้งรีบมองไปทางประตู รอยยิ้มแข็งค้างบนใบหน้า
“Leonard นายมาถึงแล้วเหรอ”
“? ฉันยังไม่ออกจากบ้านเลย….”
Zhou Mingrui “.....”
Leonard “.....”
ฉิบหายอะไรอีกเนี่ย!! ใครมันมาเคาะประตูบ้านฉัน??
ขณะที่เขาหยาบคาย Leonardก็สบถคำหยาบออกมาเช่นกัน
“ปืนล่ะ นายมีใช่มั้ย” Leonardถาม
“โอเค ใช่ ใช่ ฉันมี” Zhou Mingruiพยายามตั้งสติ ขณะที่เสียงเคาะยังดังราวกับประตูบ้านของเขาจะถล่ม เขาเห็นประตูของตัวเองสั่นไหว แทบหวาดกลัวว่าสิ่งมีชีวิตข้างนอกนั่นจะพังประตูเข้ามาข้างใน
เขาพยายามคุมเสียงให้นิ่งที่สุด “Leonard แค่นี้ก่อนนะ”
“Klein” เพื่อนของเขาเสียงเบาหวิวอย่างน่าใจหาย “ดูแลตัวเองด้วยนะ”
“อืม นายก็ด้วย”
Zhou Mingruiวางสายลงในที่สุด แล้วมองไปที่ประตูอย่างเหงื่อตก
ตอนนี้เขาเป็นห่วงป้าแมรี่มาก แต่คิดอีกทีขอเป็นห่วงตัวเองก่อน
Knock knock!
ก็อกก็อก!
โอเค โอเค ใจเย็น ไม่เป็นไร เขาหยิบปืนพกออกมาถือไว้ และเขยิบเข้าไปใกล้ประตูที่สั่นสะเทือน
ที่จริงนักศึกษาอย่างเขายิงปืนไม่เก่ง แม้จะซ้อมบ้างแต่ก็ไม่จริงจังเพราะไม่ได้ใช้ และZhou Mingruiก็ไม่คาดคิดว่าจะต้องจับปืนตั้งแต่ป้าแมรี่ออกไปแบบนี้ ถ้ารู้ว่าจะมีเอเลี่ยนบุกโลกเขาคงซ้อมยิงปืนทุกวันไปแล้ว
Knock knock!
Zhou Mingruiหรี่ตา มองลอดผ่านช่องระหว่างประตู เพื่อตรวจดูว่าใครมาเคาะประตูที่หน้าบ้านเขาตอนสองทุ่ม
เขาส่องเข้าไป มองเห็นรองเท้าหนังเก่า ไล่มองขึ้นมาพิจารณาแล้วคนที่มาเคาะประตูบ้านเขาเป็นผู้ชายตัวสูงผิวกร้านแดดและมีเส้นผมที่หยักศกสีเข้มปกคลุมบ่า สวมชุดโค้ตหนาห่อตัวเองเป็นชั้น ๆ ที่หลังสะพายกระเป๋า คางของเขามีหนวดเครา ดวงตาเฉียบคม สงบนิ่งมาก
ข้างนอกค่อนข้างมืด จึงดูไม่ออกว่าสีผมและตาของเขาเป็นสีอะไร
Zhou Mingruiกลืนน้ำลายอึ่ก อีกฝ่ายดูแข็งแรงจัง เทียบกับนักศึกษาตัวกลมๆ อย่างฉัน..
“สวัสดี” Zhou Mingruiพูดเสียงเข้มขึ้นโดยที่ยังไม่ปลดล็อกประตู เพื่อให้ตัวเองดูเคร่งขรึมน่ากลัว “คุณเป็นใคร ต้องการอะไร?”
“ขอโทษที่รบกวนคุณตอนดึก” อีกฝ่ายเขยิบออกห่างประตูอย่างระมัดระวัง เหมือนจะแสดงให้เห็นว่าตัวเองปลอดภัย “ผมมาจากเมืองข้าง ๆ รถของผมติดกับถนนขยับไม่ได้ เลยเดินเท้าตามหาโรงแรมพักค้างคืน แต่หมู่บ้านแห่งนี้มีแต่บ้านคน ไม่มีโรงแรมเลย ผมลองขอนอนที่บาร์แล้ว แต่พวกเขาไม่ให้ คืนนี้จะนอนข้างนอกก็อันตราย ผมจึงลองสุ่มเคาะบ้านดู”
“ผมขอพักที่บ้านคุณได้มั้ย? ผมจะอยู่ไม่นาน จนกว่าจะทุกอย่างโอเค”
Zhou Mingruiขมวดคิ้วทันที
จะบ้าตาย ไม่ได้มาเคาะถามอะไรฉันแล้วผ่านไป แต่กลับมาขอค้างบ้านฉันเลย? บ้านฉันกลายเป็นโรงแรมไปแล้วเหรอ?
ถ้าเป็นปกติเขาคงให้ แต่เมื่อครู่Leonardโทรคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงแทบจะร้องไห้ Zhou Mingruiสงบใจลงไม่ได้จริงๆ
พวกมันไม่ใช่มนุษย์
พวกเราจะตาย
เวรเอ๊ย…. Zhou Mingruiเม้มปาก หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความกลัวมากว่าผู้ชายตัวหนาคนนี้จะใช้กล้ามเท่าหัวเด็กพังประตูบ้านเข้ามา อย่าว่าแต่Leonardจะมาถึงที่นี่เลย พวกเราอาจจะได้กินกระสุนปืนกันซะก่อนแน่
โอเคใจเย็นๆ ก่อนZhou Mingrui Leonardเตือนฉันว่าห้ามอยู่คนเดียว บางทีการอยู่คนเดียว…อาจอันตรายมากๆ รึเปล่า? ถ้าอีกฝ่ายเป็นมนุษย์ ฉันอาจจะปลอดภัยมากขึ้นนะถ้ามีคนมาอยู่ด้วย ยังไงรุมกระทืบก็ย่อมดีกว่าอยู่คนเดียวแบบเสี่ยง ๆ แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ใช่มนุษย์ ก็เท่ากับฉันเปิดประตูบอกอิรัชชัยมาเสะให้เอเลี่ยนมันมากินตัวเองคาบ้าน ช่างรับแขกได้ดีจริงๆ
Leonardไม่ได้บอกเขาว่าต้องตรวจสอบคนยังไง แต่ว่าZhou Mingruiเซียนคีย์บอรด์ผู้ชำนาญทุกด้านแบบไม่เจาะจงก็พอจะมีวิธีอยู่บ้าง เขาจึงกลั่นกรองข้อมูลที่อีกฝ่ายเล่าให้ฟังเมื่อกี้
จอดจนรถขยับไม่ได้ ถูกต้อง
ที่นี่ไม่มีโรงแรม นั่นก็ถูกต้อง ที่มีคือเมืองข้างๆ
จงใจเล่าเรื่องบาร์แล้วบอกว่าโดนไล่ออกมา….จริงสิ เจ้าของบาร์คือแอนเดอร์สัน ฮู้ด พนักงานทั้งหมดเป็นชายฉกรรจ์หัวร้อน พวกเขาจะโยนคนออกมาก็ไม่แปลก
สุ่มเลือกบ้านเคาะ….โดนบ้านฉัน? ดวงดีจริงๆ น่าจะเอาไปกดกาชา
Zhou Mingruiมองลอดผ่านช่องประตู เห็นผู้ชายคนนั้นยังยืนอย่างสงบรอเขา
เขาตัดสินใจถามเสียงเข้ม “ทำไมถึงเลือกเคาะบ้านผม? และทำไมถึงมาที่เมืองนี้ล่ะ”
เขาแอบสงสัยว่าอีกฝ่ายเล็งมาที่นี่ เพราะรู้ว่าเขาอยู่คนเดียวรึเปล่า! และโรงแรมน่ะมีเมืองข้าง ๆ
“ผมเป็นคนขับเรือประมง อากาศร้อนจนน้ำเดือด ปลาตายลอยขึ้นมา นายจ้างจึงให้ผมมาช่วยจัดการเพราะมันเน่า ชาวบ้านร้องเรียน เลยขับรถมาทำงาน ปกติผมขับรถไปกลับระหว่างสองเมืองเพื่อทำงานอยู่แล้ว” ชายผมหยักศกที่เคาะประตูบ้านเขาตอบอย่างใจเย็นมาก “ส่วนที่เลือกเคาะบ้านคุณ เป็นเพราะว่าบ้านของคุณไม่ได้อยู่ติดถนน”
“...!” Zhou Mingruiจับประเด็นจากประโยคพวกนี้ได้ทันที
บ้าจริง เขาฉลาดพูดมาก เขาจงใจพูดหัวข้อที่เฉพาะเจาะจงมาก! เอเลี่ยนมันคงไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก!
เรื่องปลาเน่าตายนั่นความจริง ป้าแมรี่บ่นอยู่ เพราะลุงโจเซฟเป็นช่างซ่อมเรือ
ส่วนบ้านของเขาห่างจากถนน ตอนนี้รถมันติดกับถนน กลุ่มนักเลงหัวขโมยอยู่เต็มไปหมดเพื่อทุบรถขโมยของ กล่าวอีกแง่บ้านหลังเดี่ยวกลางทุ่งข้าวของเขาไกลมากจากความวุ่นวายตรงนั้นจึงปลอดภัย และก็ดูสังเกตเห็นยากมากด้วยว่ามีบ้านคน ถ้าไม่เดินมาใกล้ ๆ
Zhou Mingruiครุ่นคิด ก่อนจะถามเพิ่มอย่างไม่วางใจ
“คุณมีอาวุธมั้ย”
ชายที่ยืนหน้าบ้านจ้องมองกลับมานิ่ง ๆ เหมือนกำลังสบตากับZhou Mingruiแมวเจ้าบ้านที่หวาดระแวงพองขนขู่
เขาหลับตาลง
“ใช่ ผมมีอาวุธ”
Zhou Mingruiค่อยๆ ลดปืนลง และผ่อนลมหายใจ
แปลว่าฉันยิงนายตายได้ก่อนนายจะหยิบปืนอีก
ท้ายสุดแล้ว Zhou Mingruiก็ตัดสินใจปลดล็อกประตูให้
บานประตูเปิดอ้าออกช้า ๆ แสงโคมสาดลงมาทำให้ทุกอย่างเป็นสีส้ม เผยให้เห็นร่างของZhou Mingruiที่ยืนถือปืนค้างไว้ จ้องมองมาด้วยสีหน้าเย็นชา
“เข้ามาสิ” เสียงของเขากดเข้ม ก่อนจะปั้นเป็นรอยยิ้มที่สุขุม “ผมKlein มอเร็ตติ”
ตอนนั้นเอง แสงจากข้างในบ้านก็ค่อย ๆ สาดกระทบกับเรือนร่างของชายแปลกหน้า
Zhou Mingruiถึงเพิ่งสังเกตว่าชายผมหยักศกมีดวงตาและเส้นผมสีน้ำเงินสวยงามราวกับท้องทะเลไม่มีผิด ใบหน้าที่ไว้หนวดเคราเผยรอยยิ้มอย่างสุภาพ พร้อมกับมือที่ยื่นออกมาอย่างเป็นมิตร
“ผมAlger Wilson”
และบ้านหลังเดี่ยวกลางทุ่งข้าวสาลี ก็ต้อนรับแขกคนแรกในคืนวันโลกาวินาศ
“คุณอยู่คนเดียวเหรอ” Algerถามขึ้น
Zhou Mingruiที่ล็อกหน้าต่างอยู่สีหน้าไม่เปลี่ยน แต่ในใจตกใจและกังวลมาก คำถามนี้โคตรน่ากลัวเลย
ทำไม ถ้าฉันอยู่คนเดียวนายจะหันมาหักคอฉันเหรอ?
เขาควบคุมสีหน้าและน้ำเสียงให้ปกติอย่างชำนาญ “อยู่กับอีกสองคน พวกเขากำลังมา”
นี่เป็นคำเตือนว่าถ้าจะทำอะไรอันตรายกับเจ้าบาน ก็รอโดนอีกสองคนกระทืบ
Algerพยักหน้าก่อนเอากระเป๋าที่แบกมาวางไว้กับพื้น เสียงหนักๆ ของมันทำให้Zhou Mingruiทราบทันทีว่าอีกฝ่ายพกปืนและอาหารมาเยอะไม่น้อย สีหน้าเขานิ่งสงบมาก ต้องบอกว่าเขามีสติใจเย็นและฉลาดพูดมาก ทำให้สามารถตัดสินเขาออกจาก ‘ผู้มาเยือน’ ได้อย่างง่ายดาย
Zhou Mingruiไม่รู้ว่าผู้มาเยือนเป็นยังไง แต่ถ้าสิ่งมีชีวิตพวกนั้นเลียนแบบมนุษย์ได้ ถ้าให้มโนจากการดูหนังเยอะๆ พวกมันย่อมไม่ชำนาญข้อมูลที่ละเอียดเฉพาะทางมากขนาดนี้ สิ่งที่ทำให้Algerไม่ใช่เอเลี่ยนคือข้อมูลที่เขาพูดถึงบาร์เพื่อให้คนท้องถิ่นอย่างเขาเข้าใจ
ฉลาดจริงๆ
Zhou Mingruiรู้สึกว่าชายคนนี้น่าสนใจ รู้จักพูด นอกจากนี้ยังแข็งแรง ช่วยดูแลกันและกันได้
นอกเสียจากเขาจะใช้กล้ามตัวเองปล้นฆ่าฉัน….
Zhou Mingruiเก็บปืนไว้กับตัว เปิดตู้เย็นนำน้ำเปล่ามาริน และถามเพิ่ม “ที่บาร์พวกเขาไม่ต้อนรับคุณเหรอ?”
เขาอยากรู้สถานการณ์ฝั่งเพื่อนบ้านเพิ่มเติม
“พวกเขามีผู้หญิงสอง กับผู้ชายอีกห้า” Algerนั่งลงกับโซฟา รับน้ำมาดื่ม “มันอันตรายที่จะให้คนแปลกหน้ามาอยู่ด้วย ผมเข้าใจ พวกเขาระแวงผมมาก”
Zhou Mingruiพยักหน้าเบา ๆ Algerบอกจำนวนคนเพื่อให้เขาสบายใจด้วย ดีจริงๆ
แปลว่าตอนนี้คนที่บาร์ปลอดภัยอยู่ครบทุกชีวิต มีแอนเดอร์สันบาร์เทนเดอร์ บริกรดานิซ เพื่อนของดานิซสองคนถังน้ำกับผิวเหล็ก แต่ผู้หญิงหนึ่งคนเอ็ดวิน่าเจ้าของบาร์แน่นอน ส่วนผู้หญิงกับผู้ชายที่เพิ่มเข้ามาคือใคร?
“ว่าแต่ คุณรู้สถานการณ์ตอนนี้มั้ย?” Zhou Mingruiนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขา
“ผมรู้แค่ว่าฆาตกรเยอะมาก โจรก็ด้วย” Algerตอบ ก่อนจะสบตากับเขา “แต่ดูจากท่าทางของผู้คนที่ผมเจอ ดูเหมือนจะมีอันตรายที่น่ากลัวกว่านั้น”
เขาเดินเท้าหาที่พัก ไม่แปลกที่จะไม่รู้ข้อมูลจากทีวี Zhou Mingruiพิจารณาอย่างสงบ
“คุณเคาะบ้านผมเป็นบ้านแรกเลยเหรอ”
“ใช่ ที่จริง….” Algerวางแก้วน้ำลง “ผมแค่อยากหาที่ค้างคืน และไม่อยากเจอปัญหามาก บ้านที่ไกลจากความวุ่นวายบนท้องถนนเป็นตัวเลือกที่ดี”
Zhou Mingrui “.....” ขอบคุณนะ ฉันนี่ดวงช่าง…
ทำไมฉันคิดว่าหมอนี่มันเหลี่ยม เมื่อมองมาที่Alger Zhou Mingruiก็เห็นเขาเป็นตัวมายคราฟเหลี่ยม ๆ นั่งอยู่
“มีห้องว่างชั้นบน คุณเลือกห้องริมนอนที่นั่นได้ เสื้อผ้าสำรองก็มี อาจจะเล็กไปบ้าง”
Algerพยักหน้า กำลังจะอ้าปากขอบคุณแต่จู่ ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
พวกเขามองหน้ากันทันที มือของZhou Mingruiรีบจับปืน
ดูจากเวลา บางทีLeonardอาจจะมาแล้ว…
“ผมจะไปดูเอง” Zhou Mingruiบอก ก่อนจะมองAlgerด้วยหางตา “หวังว่าคุณจะทำตัวให้ดี ตอนนี้สถานการณ์มีสิ่งที่อันตรายมากกว่าโจรและฆาตกรอย่างที่คุณคาดเดาจริงๆ”
Algerมองเขาเดินออกจากห้องนั่งเล่นไป
เขาถือโอกาสนั้นเปิดกระเป๋า และหยิบมีดพกออกมาเก็บไว้กับตัวเอง
Zhou Mingruiกำปืนไว้แน่น และเขยิบเข้ามาส่องตาแมวดูว่าใครมาเคาะ
เบื้องหลังประตู เขามองเห็นชายเสื้อยาวสีดำเข้ม และรองเท้าที่เปื้อนคราบเข้มๆ เป็นหยด เพราะมันมืดมาก Zhou Mingruiจึงดูไม่ออกว่ามันคือรอยอะไร
Zhou Mingruiขมวดคิ้ว ก่อนจะค่อยๆ มองขึ้นมาสำรวจผู้คนแปลกหน้าที่ว่า
เขาเห็นชายสวมชุดคอสเพลย์เป็นพ่อมดยืนอยู่หน้าประตู ราวกับวันฮาโลวีน
อะไรอีกเนี่ย คนบ้าเหรอ…Zhou Mingruiแขวะ
อีกฝ่ายหน้าผากกว้างใบหน้าผอม ผมหยิกดำ ตาเข้มสนิท ที่เบ้าตามีแว่นขาเดียววางอยู่ สายคล้องพาดผ่านแก้มของเขา เข้าอย่างดีกับรอยยิ้มแสยะกว้างยกขึ้นสูงจนถึงแก้ม
พอเขาวางตาที่ช่องส่องระหว่างประตู ชายแปลกหน้าก็ยื่นหน้ามาจ่อใกล้ จนเขามองเห็นแต่ลูกตาสีดำสนิทขยับขลุกขลิก
มันจ้องเขาเขม็ง เหมือนกับอยากจะกดลูกตาตัวเองแนบชิดกับตาของเขา
“สวัสดี”
“!?” Zhou Mingruiรีบถอยออกมาพรวด
เขาถือปืนมือสั่น จ้องมองประตูด้วยความหวาดกลัว
อ อะไรน่ะ….
“สวัสดี…” คนเบื้องหลังประตูขยับแว่นขาเดียวบนใบหน้าแล้วยีกยิ้มถาม
“ฉันขอเข้าไปข้างในได้รึเปล่า?”
Zhou Mingruiกระชับปืนในมือ มือของเขาเหนียวเพราะเหงื่อ แม้แต่เส้นผมก็ชื้นเหงื่อจนแนบไปกับแก้ม ท่าทางของเขาประหม่าและหวาดกลัวมาก
รอยคราบเข้มๆ นั่น…เสียงหายใจของเขาแรงขึ้น
นั่นมันเลือด…
“ไม่ได้” เขารีบตอบ
แต่รู้สึกมันห้วนเกินรีบเลยพูดเพิ่ม “ผมให้คุณเข้ามาไม่ได้ ขอโทษด้วย”
“โอ้…งั้นเหรอ?”
เสียงชายแปลกหน้ามีความนึกเสียดายอย่างมาก แต่ก็ฟังดูไม่จริงใจเลย
Zhou Mingruiกดปืนแนบอก หลับตาลงแน่น หูได้ยินแต่เสียงตึกตัก ใจของเขาเต้นดัง มือไม้สั่นไปหมด
ฆาตกรเปื้อนเลือดยืนอยู่หน้าประตู แสยะยิ้มและขอเข้ามา ถ้าเป็นมนุษย์ธรรมดายังว่าไปอย่าง
แต่นี่Zhou Mingruiคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะเป็น ‘ผู้มาเยือน’ ที่Leonardพูดถึง!!
สิ่งมีชีวิตจากนอกโลก มาเพื่อฆ่าพวกเรา และสวมรอยเป็นพวกเรา…
Zhou Mingruiพยายามสงบอารมณ์ ขยับมาส่องตาแมวต่ออย่างหวาดกลัว
เขากลัวมากว่าจะยังเห็นลูกตาที่ใกล้จนเห็นเส้นเลือด แต่เปล่าเลย ครั้งนี้ชายแปลกหน้าถอยไปยืนเหมือนเดิม และส่งยืนยิ้มเป็นมิตรมาให้เขา
“เฮ้ ที่รัก”
พ่อมดเอียงคอ
มีเสียงดัง กร๊อบ ลั่นออกมา
“เธอกลัวฉันเหรอ?”
Zhou Mingruiกลืนน้ำลาย หยดเหงื่อไหลผ่านแก้มช้าๆ
“ใช่” เขายิ้ม ตัดสินใจไม่โกหก “คุณทำให้ผมกลัว”
“ดีใจที่ได้ยินแบบนั้น” ผู้มาเยือนยีกยิ้มเริงร่า “เธอน่ารักมาก”
“ผมมีปืน” Zhou Mingruiพูด
“นั่นฟังดูน่าอร่อย”
กับผีน่ะสิ Zhou Mingruiถลึงตา
พ่อมดยกคอที่หักกลับมา กระดูกแหลมๆ โผล่ออกมาจากคอของเขา แทงจนเกือบทะลุผิวหนังจนดูผิดรูป
Zhou Mingruiถึงเพิ่งสังเกต ว่า ‘ผิวหนัง’ บนตัวอีกฝ่ายดูไม่เป็นธรรมชาติเอาซะเลย เหมือนกับห่มไม่พอดีจึงมีรอยยับ….
“ตอนนี้โลกมันเปลี่ยนไปแล้วนะ ข้างนอกอันตรายมากเลยล่ะ เธอจะไม่รับฉันเข้าไปข้างในจริงๆ เหรอ?”
“ไม่ ขอโทษด้วย” Zhou Mingruiตอบ
“โอ้ โอเค โอเค” พ่อมดหัวเราะ ก่อนจะขยับแว่นขาเดียวบนหน้า “ถ้างั้น…”
ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองZhou Mingruiผ่านตาแมวอย่างตรงไปตรงมา
“ตอนนี้เธออยู่คนเดียวรึเปล่า?”
Zhou Mingrui “......”
เขากลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ เหงื่อไหลโชกทั้งตัว
แต่เขาถึงจะหวาดกลัวจนขาสั่นเทาเขาก็ไม่ยอมปล่อยมือจากปืน
คำถามนั่นเหมือนมือที่บีบที่คอของเขา ก่อนจะกำอย่างแรงจนหายใจไม่ออก
Zhou Mingruiขยับริมฝีปากอย่างยากสั่นเทา
“ผมไม่ได้อยู่คนเดียว”
ในตอนที่เขาตอบออกไป
เขาก็เห็นรอยยิ้มในดวงตาของพ่อมดส่องประกาย
“งั้นเหรอ” ชายแปลกหน้าแสยะยิ้มน่าขนลุก “ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าข้างในบ้าน… ดูเหมือนลูกแมวในบ้านหลังเดี่ยวจะมีคนอยู่ช่วยเลี้ยงแล้ว น่าเสียดายจริงๆ”
Zhou Mingruiยิ้มค้างไว้ รู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งร่าง “.....”
ถ้าเขาอยู่คนเดียว แต่โกหกว่าไม่ได้อยู่คนเดียว ผู้ชายคนนี้ก็จะรู้ว่าเขาโกหก และเขาคงตายไปแล้ว!
โชคดีจริงๆ ที่รับAlgerเข้ามาในบ้าน!!
“ไว้พบกันใหม่นะ” พ่อมดขยับแว่นขาเดียว ถอยหลังออกห่างบานประตู ผิวหนังบนร่างขยับอย่างมีชีวิต เหมือนมันก็อยากจะร่ำลาเขาเหมือนกัน “ไว้ฉันจะมาเยี่ยมเธอวันอื่น…”
ดวงตาดำมืดของอีกฝ่าย จ้องมองเขาด้วยรอยยิ้ม
“หวังว่าตอนนั้น เธอจะอยู่คนเดียวนะที่รัก”
ทันทีที่ผู้มาเยือนห่างไปจากบานประตู Zhou Mingruiก็ค่อย ๆ ทรุดลงที่พื้นอย่างหมดแรง ขาของเขาสั่นเทา มือเกร็งจนขยับไม่ออก
เขาก้มมองสองขาตัวเอง ก่อนจะยกมือปิดหน้า สัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่หางตา
เกือบตายแล้ว
ฉันเกือบตายแล้ว
เกือบไปแล้ว!
Zhou Mingruiนั่งหมดแรงอยู่ตรงประตู ยังไม่กล้าเดินไปที่ห้องนั่งเล่น ไม่กล้าแสดงภาพลักษณ์อ่อนแอให้คนแปลกหน้าเห็น และตอนนี้เขากลัวจนขยับไม่ออกแล้ว จึงนั่งนิ่งๆ อยู่ตรงนั้น พิจารณาข้อมูลทีละข้อ
ผู้มาเยือน—มันอยากกินพวกเรา
ปลอมเป็นมนุษย์ได้ เหมือนมาก และก็ไม่สมบูรณ์ ต้องสังเกตดีๆ
ชวนคุยได้ด้วย พูดคุยได้ปกติเลย เหมือนมนุษย์มาก น่ากลัวชะมัด…
จากวิธีพูดของชายสวมชุดพ่อมดเมื่อครู่ Zhou Mingruiก็กลัวมากกว่าเดิม ถ้าเขาไม่สังเกตเห็นว่ามีเลือดติด บางทีอาจยืนคุยกันยืดยาว แล้วอาจโดนปั่นหัวโดนหลอก ก่อนจะเปิดประตูให้เข้ามากินตัวเองคาบ้าน
Zhou Mingruiนั่งอยู่ตรงประตูนานมาก จนสัมผัสได้ว่าประตูสั่นสะเทือน
Knock knock!
เขาหันไปมองประตู คิ้วกระตุก
ขยันมาเคาะบ้านฉันอะไรกันนักหนา????
Zhou Mingruiยันตัวลุกขึ้นพร้อมปืน เขาอดไม่ได้ที่จะเช็ดมือเปียกๆ ของตัวเองก่อนจะขยับไปดูที่ตาแมวอีกครั้ง โดยพยายามสลัดภาพอันน่าจนลุกจากผู้มาเยือนเมื่อครู่นี้…
“Klein ฉันมาแล้ว”
เขาเห็นชายผมสีดำยาวพกดวงตาสีวิลโลว์ ใบหน้าหล่อเหลา ยืนอยู่ข้างชายวัยกลางคนที่ผมสีขาวโคลน มีร่องรอยอายุเพียงเล็กน้อย ดวงตาของZhou Mingruiเบิกกว้างทันที รอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้า
นั่นLeonardกับปู่ Pallezเพื่อนข้างบ้าน!!
Zhou Mingruiดีใจมากทำท่าจะเปิดประตู แต่ก็ชะงัก สีหน้าเปลี่ยนไปไม่หยุด
เขาขมวดคิ้ว เสียงแข็ง “นายมาทำอะไร?”
Leonardทำหน้างงๆ สีหน้าร้อนใจ “ฉันบอกว่าจะมาหานายไง เมื่อกี้เราโทรคุยโทรศัพท์กัน นี่นายจำไม่ได้เหรอ? มันเพิ่งผ่านไปแป๊บเดียว”
Zhou Mingrui “....” เอ่อ คือฉันทดสอบนายไง คนที่บอกให้ฉันระวังก็คือนายมั้ยเล่า!
เขาหันไปมองสีหน้าหมดคำจะพูดของปู่ Pallez แล้วความรู้สึกหวาดกลัวทั้งหมดก็หายไป พอได้คุยกับ ‘มนุษย์จริงๆ’ ก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น
Zhou Mingruiหลุดยิ้มออกมา เก็บปืน ก่อนจะเปิดประตู
“เข้ามาก่อนสิ สวัสดีครับ” เขาทักทาย Pallezอย่างสุภาพ ก่อนจะรีบบอกว่า “ตอนนี้ผมให้คนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ ชื่อAlger เขาเป็นมนุษย์ ผมตรวจสอบไปเบื้องต้นแล้ว พวกคุณจะตรวจสอบเพิ่มก็ได้ว่าเขาเป็นผู้มาเยือนรึเปล่า”
Leonardทำสีหน้าตกใจในประโยคแรก ก่อนจะหน้าซีด แล้วกลับมากังวล “อ โอเค…แต่นายรู้วิธีตรวจสอบเหรอ? เขาจะเป็นอันตรายต่อเรามั้ย”
“เขาตอบอะไรยากๆ ได้ ฉันคิดว่าเอเลี่ยนไม่รู้เรื่องเฉพาะเจาะจง” Zhou Mingruiยักไหล่ “หรือมันฉลาดมาก ๆ นายมีข้อมูลบ้างมั้ย?”
Leonardส่ายหัว “มันแค่สวมรอยเป็นมนุษย์ นอกจากนี้ฉันก็ไม่รู้”
พอเห็นอีกฝ่ายยังทำหน้ากังวล Zhou Mingruiก็ถอนหายใจ
“นายบอกฉันว่าอย่าอยู่คนเดียว ฉันเลยคิดว่าตอนนี้พวกเราต้องพาคนมาอยู่บ้านเยอะ ๆ แต่ก็ต้องตรวจสอบ”
“นั่นเป็นการกระทำที่ถูกต้องแล้ว เธอรอบคอบมากเลย” Pallezตบบ่าของเขา ท่าทางภูมิใจ ก่อนจะจิกตาใส่Leonard “ไม่เหมือนเจ้าเด็กนี่ ทำอะไรไม่รอบคอบ แถมยังชอบมาเถียงฉัน!”
Zhou Mingruiมอง PallezบิดหูLeonardแล้วก็หลุดยิ้มออกมา
เขาพาทั้งสองไปทักทายกับAlger เลี้ยงมื้อค่ำ และพูดคุยแลกเปลี่ยนข้อมูลกันใต้แสงโคม
ฤดูร้อนที่วอชิงตันยาวนานมากจนดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุดลง แสงแดดยังคงร้อนแรงแผดเผาพวกเราจนละลาย
Zhou Mingruiไม่อยากยอมรับเลย แต่สภาพพวกเราตอนนี้
—-คงกลายเป็นวันสิ้นโลกไปแล้ว